متنن ادبي در رثاي امام حسين(ع)
تعداد بازدید از این موضوع : 1699
فاطمه نجفي آفلاین
دبیر معارف

مشخصات کاربر
شماره کاربر: 947
ارسال‌ها: 1
تاریخ عضویت: 19 آبان 1391
ارسال: #1
متنن ادبي در رثاي امام حسين(ع)

ö
متن زير مقاله اي ست(زمزمه هاي سرخ )در رثاي امام حسين (ع) از زبان و دل خويش تقديم به دوستداران و محبان سرور شهيدان حسين علي (ع):

                               ان الحسین مصباح الهدی وسفینه
به نام او,به یاد او که بهترین سرآغاز است وزیباترین کلام. وبعد ازاین کلام "سلام سلام برحسین
    السلام علیک یا ابا عبدالله وعلی الارواح التی حلت بفناک.
     السلام علیک یابن رسول الله .السلام علیک یابن امیرالمومنین.
   السلام علیک یابن فاطمه الزهرا. السلام علیک یاثارالله وبن ثاره

وسلام بر شما محبان وعاشقان سوخته دل سرور وسالار شهیدان ((حسین بن علی)):

      سلا می کز وجودش عشق زاید                زسر تا پای آن بوی دل آید
من امروز می خواهم  از حسین بگویم  از  سیمای  حسین ,,, قیام  حسین و نما ز حسین
چه جراتی, !  چه گستاخ شده ام ! چه جسارتی یافتم ام امروز.  من از حسین بگویم؟من؟ اخر من چگونه می توانم نام حسین,,,, شجاعت حسین ,صبر حسین وتنهایی حسین را بر صفحه ناچیز این کاغذ حک کنم.
چگونه می توانم از عاشورای حسینی پرده افکنم. از دل زینب از سینه پردرد او چه بگویم ؟با رقیه سه ساله این دختر دردانه حسین چه کنم ؟صدای علی اصغرتشنه لبش را درهیاهوی ناجوانمردان چگونه منعکس کنم.؟ این بغض شکسته از بیداد بی وفا دوستان وجور دشمنانش را چگونه در حنجره انسانیت بشکنم ؟
دوستانش بی وفا "دشمنانش پرجفا                        با کدامین سر کند "دشمن دوتا دارد حسین
من از حسین چه بگویم؟ چگونه بگویم او که بود ؟وچه کرد؟ وچه بر انگیخت؟ که نه در فهم  آید ونه وهم گنجد.
              من از تحریر این غم ناتوانم                   که تصویرش زده آتش به جانم
  تو را طاقت نباشد از شنیدن                      شنیدن کی بود مانند دیدن
شما را به خدا رهایم کنید  که زبان در بیان شرح حسین واولاد حسین الکن است  کاش مثل بابا خنجری  می ساختم وبر زبان می زدم تا بهانه ای باشد وتوجیهی برای فرار از این واقعه بس عظیم.
آنگاه دل از خون ان زبان گیرد" که تنها این دل است که بیداد می کند: که باید این سکوت را شکست" باید گفت " باید خواند" وباتمام روح واجزاء فریا د شد وفریاد کرد که:
این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست   اين چه سری است که جانها همه پروانه
هر کجا می نگرم  نور رخش  جلوه گر است               این چه سری است که در خانه اوست


ای حسین ! ای فرزند پاک ترین وشریف ترین انسانها ! ای حقیقت! ای نور! ای معشوق جانهای سوخته" با ابی انت وامی "داستان خونین تو در دشت کربلا پیش ازآنکه ما چشم به دنیا باز کنیم به وقوع پیوسته است ومن وهم کاروانیانم از دیدار جمال ربانی تو و  یاران بی نظیرت محروم گشته ایم.
کاش بودم وهفتادو سومین یار با وفا یت می شدم. همراه با آنهایی که با شکوفایی درخشان ترین سعادت و فضیلت انسانی در دل,  چهره بر افرو ختند .و با بال وپری که از اعماق جانشان روییده بود در چند لحظه از تنگنای عالم خاک براوج عالم پاک به پرواز در آمدند.
"انی سلم لمن سالمکم وحرب لمن حاربکم"  .با این حال چه بودیم وچه نبودیم عشق تو   قرنها در خانه ی دلمان رخنه   کرده   است آنگاه که از مادر متولد شده ایم با نور عشق تودیده بر این جهان گشودیم وهما ن دم " برمظلومیت تو گریستم :
همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی            که هنوز من نبودم که تو بر دلم نشستي

اما با این حال شکر بی کران خدا  را که نبودم تا جزء آن گروه بی وفا  ونا بخردی باشم  که عهد ها بستند و نامه ها نوشتند و تو را برای اقامه حکومت حق وعدالت   به سرزمینشان دعوت کردند   .تو نیز  رفتی با اینکه می دانستی با پدرت بی وفا ییها کرده اند.هنوز در نیمه راه بودی که عهد ها شکستند , وبه انکار هزاران نامه  که شخصیت وشرف خویش را در گرو آن امضا کرده بودند ,   برخاستند.   آنگاه بر تو تاختند" آب را بر تو بستند" تیغ  زدند" وشمشیر کشیدند" ودرهمان روز پیش از آنکه خورشید سپهر  آسمان از دیدگا تاریک این زمینیان افول کند "  خورشید عالمتاب وجود تورا ,خاموش کردند آسمان دلشتان تاریک شد,  محو شد,  ولی در عوض "یاد تو در دل بزرگ وپاک فرزندان آدم  طلوع جاودانه کرد .
آری ! تو رفتی , تو رفتی از پیش این مردمان بی وفا , این مردم خاکی , چه آرام ولیکن خونین و شکسته بال.
       رفتی پا بر سر دنیا نهادی                      دنیا را برای مردم دنیا نهادی
همان مردمی که خونت را به ناحق بر زمین ریختند , زمین از خون تو جوشید و خروشید ,شعله کشید , واین مردم  هزار رنگ و هزار مکر را در هم سوزانید.مردمی که شمشیر بر فرق پدرت , آن شیر مرد عالم بشیریت , فاتح خبیر  , علی زدند. پهلوی مادرت  دخت پیامبر را, لای در ودیوار شکستند . جگر برادرت حسن را. با زهر خشم خویش پاره پاره کردند . همان مردمی که  بال پرواز علی اکبر , و  دستان پر هیبت برادرت عباس  علمدار کربلا را ,شکستند .   بر گریه های دختر سه سه ساله ات  ,رحم نکردند  علی اصغر تشنه لبت را , با خون گلو گاهش سیراب کردند .     همان مردمی که دل زینب را شکستند  .گفتم زینب !دلم آتش گرفت!آسمان هم گرفت !  

 
                                   میان همه دلها امان از دل زینب !
زینب آن شیر زن صحرای کربلا " که داغ برادر وبراد زاده ها "  کمرش را خم کرد وسوی دیدگانش را خاموش  .
 کربلا در کربلا می می ماند اگر زینب نبود
 چهره سرخ حقیقت بعد از ان طوفان سخت                  پشت ابری از ریا می ماند اگر زینب نبود  
 چشمه  فریاد  مظلومیت   لب  تشنگان                      در کویر تشنه می ماند اگر زینب نبود  
 ذوالجناح دادخواهی بی سوار وبی لگام                     در بیابانها رها می ماند اگر  زینب  نبود

مرگتان باد!  ای بی وفا مردم ! ای جفا کاران روباه صفت و پست عنصر! مرگتان باد !
لعن الله امه اسست اساس الظلم والجور علیکم اهل البیت و لعن الله امه قتلتکم ولعن الله آل زیاد وآل مروان ولعن الله عمر بن سعد ولعن الله شمرا ولعن الله اسرجت والجمت وتنقبت لقتالک

و وای بر من !. مرگم باد! اگر از حسین اینگونه  بگویم  وحسینی نباشم !
شرمم باد !اگر از نماز حسین بگویم و حسینی نباشم! او که  در چکا ک شمشیر وخون" سر بر آستان حق می سایید" ونمازهای من , خسته وشکسته  , وگاه حتی بی قنوت , سلام می دهم.
شرمم باد ! از سرخی خون حسین ! که لبانم را رنگین کنم , تا لبان پسران هوس ران را بر خنده بگشایم .
شرمم باد! از خاک سوخته کربلا  !که توتیا بر چشم کشم تا چشمان نامحرمان , را به عشوه ای بدرانم .
شرمم باد!  از رقیه سه ساله, که زلف افشان کنم وخنجر بر سینه زینب زنم .
شرمم باد !از سر بریده حسین !که بر نیزه قرآن می خواند ومن شیعه  , من مسلمان  ,من حسینی ,تنها گرد از قران برگیریم . حرامم باد نام شیعه بر من ! حرامم باد!!
شیعه باید آب ها را گل کند                                    خط سوم را به خون کامل کند
خط سوم , خط سرخ اولیاست                           کربلا , بارزترین منظور ماست
حال این دم آخر بگذارید که هیچ نگویم , تا حسین, خود گویای معرفت خویش وقیام خویش باشد:
من حسین- بن علی- بزرگ شده در دامان پیغمبر , با این قیام برای ایجاد شر وفساد, بر نخاسته ام .بلکه برای تحکم ارزشها ,و محو پلیدیها و ستمگریها و حق کشی ها, حرکت کرده ام .و برای رسیدن به این هدف ,از هیچ سعی وتلاش وفداکاری, دریغ نخواهم کرد آنچه مرا وادار به این حرکت کرد , حق است, ودر راه حق ,از هیچ معصیتی نخواهم گریخت .
جانم به قربان تو ای کشته, که خود فرمودی :مرگ با نام" به از زندگی ننگین است.
عالم همه قطره اند دریاست حسین                        
                                          خوبان همه بنده اند ومولاست حسین
 ترسم که شفاعت کند از قاتل خو یش  
                                           از بس که کرم دارد آقاست   حسین    
                     پایان
                                                                  فاطمه نجفي دبير ديني و عربي
27 آبان 1391 02:09 ق.ظ
ارسال پاسخ 


رفتن به سایر بخشهای سایت :

اداره تکنولوژی و گروه های آموزشی استان بوشهر - تلفن : 077133320384